O nas

  • Dawna placówka szkoły
    Dawna placówka szkoły
  • Obecna placówka szkoły
    Obecna placówka szkoły
  • Widok na szkołę z boku.
    Widok na szkołę z boku.
  • Gorlice - widok ogólny.
    Gorlice - widok ogólny.
  • Gorlice rynek.
    Gorlice rynek.
  • Gorlice.
    Gorlice.
  • Nasza grupa.
    Nasza grupa.

Historia naszej szkoły.

 

 

  • Historia szkoły w Libuszy sięga XVI wieku. Już w 1595 roku funkcjonowała całkiem nieźle szkółka parafialna, w której nauczycielem był wynagradzany przez parafię organista.
 
W 1892 roku wzniesiony został budynek szkoły ludowej. Służył on młodzieży prawie przez sto lat, ale wkrótce okazało się, że Szkoła im. ks. Korneliusza Radomskiego nie może pomieścić uczniów. W 1937 roku powstał projekt budowy nowej szkoły. Niestety, prace wstrzymała wojna.
 Dopiero w 1958 otrzymano pozwolenie na budowę i w 1962 obok starego budynku szkoły stanął nowy. Poprawiło to znacznie warunki pracy dzieci i nauczycieli, chociaż przechodzenie z budynku do budynku było trochę uciążliwe. I tak uczyły się kolejne pokolenia libuszan, aż do roku 1982, kiedy to ze względu na bezpieczeństwo dzieci zamknięto budynek starej szkoły. I znów rozpoczęły się prace budowlane, a ich tempo musiało być szybkie, bo dzieci uczyły się na trzy zmiany i w bardzo trudnych warunkach. Dokonano rozbiórki starej szkoły zmodernizowano istniejący budynek.

Rok szkolny 1986/87 rozpoczął się w radosnym nastroju. Nauka odbywała się w nowych salach, wyposażonych w ładne meble i nowe pomoce dydaktyczne. Od dnia rozpoczęcia budowy trwały prace przygotowawcze do nadania szkole imienia naszego rodaka, pochodzącego z Libuszy profesora Aleksandra Kosiby.

Należy podkreślić wysiłek całej społeczności mieszkańców wsi, dyrekcji szkoły i grona pedagogiczne. Organizowano dyskoteki, zabawy andrzejkowe i karnawałowe, a także coroczne Festyny. Dochód z tych imprez przeznaczono na rozbudowę szkoły.

 
06.05.2010r. odbyły się uroczystości związane z nadaniem imienia profesora Aleksandra Kosiby Przedszkolu i Gimnazjum, nadaniem sztandaru Zespołowi Szkolno Przedszkolnemu w Libuszy, X rocznicy powstania Gimnazjum w Libuszy, poświęcenia sal lekcyjnych w obiekcie szkolnym - otwarto w tym czasie do dyspozycji uczniów i nauczycieli drugą część poddasza gdzie powstały nowe klasopracownie: muzyczna, matematyczna, j.niemieckiego oraz świetlica. W następnym roku szkolnym  dzięki staraniom dyrektora szkoły pana Aleksandra Kalisza oddano do dyspozycji nowoczesny i bezpieczny plac zabaw zlokalizowany na zapleczu szkoły oraz nową salę komputerową.
 
 
 
 

Historia miasta Gorlice

               
  • Początki Gorlic wiążą się z osobą stolnika sandomierskiego Dersława I Karwacjana, pochodzącego z rodu krakowskich bankierów i kupców. On to, w uznaniu zasług w 1354 roku otrzymuje od króla Kazimierza Wielkiego przywilej utworzenia miasta u zbiegu Ropy i Sękówki. Początkowo Gorlice rządzą się prawem polskim, początkiem XV wieku przeniesione zostają na prawo magdeburskie. W tym czasie jest to miasto rzemieślniczo - handlowe.
 
W drugiej połowie XVI wieku dziedzicami Gorlic zostaje rodzina Odrowąży Pieniążków. To dzięki nim miasto staje się ważnym ośrodkiem kalwinizmu na Pogórzu - odbywa się tu, między innymi, kolokwium trzech wyznań: katolików, kalwinów i braci polskich. W 1625 roku połowę miasta wykupuje rodzina Rylskich - również zagorzali reformatorzy. W okresie "potopu szwedzkiego" ci ostatni stają po stronie najeźdźcy, natomiast Pieniążkowie pozostają przy królu Janie Kazimierzu. 
 
Po pierwszym rozbiorze Polski miasto znajduje się pod zaborem austriackim. Miasto jest już wtedy dobrze zagospodarowane i słynie z rzemiosła i handlu. Około połowy XIX wieku liczy prawie 4000 mieszkańców. Nowy, potężny impuls rozwojowy przynosi rozwój przemysłu naftowego, którego kolebką na ziemiach polskich był właśnie region gorlicki. W latach 1853-1858 swoją pracownię ma tutaj Ignacy Łukasiewicz, farmaceuta, konstruktor lampy naftowej. Tutaj udoskonala swoją lampę, konstruuje pierwszą latarnię uliczną oraz udoskonala destylację ropy naftowej. On zakłada pierwsze kopalnie, organizuje spółki naftowe, buduje destylarnie przemysłowe. Z jego inicjatywy powstaje Krajowe Towarzystwo Naftowe z siedzibą w Gorlicach, tu też wychodzi pierwsze polskie czasopismo naftowe "Górnik".
 
Liczące po zakończeniu wojny zaledwie 6000 mieszkańców miasto przystępuje do odbudowy gospodarki, szczególnie zakładów związanych z przemysłem naftowym. Gorlice stają się też bazą wypadową dla turystów zwiedzających te części Beskidu Niskiego i Pogórza Ciężkowickiego. Dziś, blisko 30-tysięczne miasto z dobrze rozwiniętym przemysłem, usługami i handlem, stanowi atrakcyjny ośrodek miejski.
 

Bibliografia

  • Barut J., Gorlice. Studium historyczno-urbanistyczne miasta, Brzozów 1991                                          
  • Dziubina R. J., Z dziejów Gorlic: opowieści historyczne, Gorlice 2006.
  • Historia Miasta, [w:] Urząd Miejski w Gorlicach [online] http://www.gorlice.pl [dostęp: 07.04.2014].

  • Liana A., Gorlice: wiek rozwoju, Gorlice 2011.
  • Nad rzeką Ropą, Kraków 1968.

 

 

 

 

 

 


Nasza grupa.
 

 

  • Jesteśmy grupą młodzieży gimnazjalnej z niewielkiej miejscowości Libusza w powiecie gorlickim. Libusza to piękna, niewielka miejscowość położona w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim. W tak urokliwym zakątku znajduje się nasza szkoła. W skład Zespołu Szkolno-Przedszkolnego wchodzą: przedszkole, szkoła podstawowa oraz nasze ukochane gimnazjum. Panuje  u nas ciepła i rodzinna atmosfera, nikt nie czuje się anonimowy. Wszyscy doskonale się znamy, a nasi nauczyciele swoją pasją i energią nieustannie mobilizują nas do działania. 

    Do projektu przystępujemy po raz drugi. W poprzedniej edycji zostaliśmy laureatami I miejsca, oraz zwyciężyliśmy w konkursie literacko-fotograficznym "Jedność w różnorodności". Tytuł naszej pracy: "Skarby Ziemi Gorlickiej". Stajemy ponownie przed wielkim wyzwaniem, ale mamy głowy pełne pomysłów i jesteśmy gotowi do działania. Naszym koordynatorem jest p.Sabina Król, nauczycielka j. niemieckiego i jednocześnie opiekun Samorządu Uczniowskiego; 

     

    Jesteśmy grupą młodych, ciekawych świata osób. Interesuje nas wiele dziedzin, ale uważamy, że te najważniejsze są związane z relacjami międzyludzkimi i tradycjami, na których opiera się nasz świat. Dlatego zamierzamy poznać inne kultury i religie, aby spróbować spojrzeć na otaczającą nas rzeczywistość oczami innych ludzi.

     

    W ramach projektu będziemy realizować różne zadania,  które pomogą nam otworzyć się na inne kultury i religie, aby dostrzec i poznać lepiej drugiego człowieka. 
    Postaramy się zaprezentować na tej stronie efekty naszych działań.

Kultura nie może istnieć bez religii. W jakimś sensie kultura sublimuje się w religię, a religia wyraża się w kulturze. Kultura bez religii umiera. Społeczeństwo pozbawione religii staje się bezideowe, ma nie ideałów, ale plany, które maja to do siebie, że mogą być zrealizowane albo i nie. Kultura i sztuka są nierozerwalnie związane ze strefą duchową, ta zaś rodzi się ze sztuki. Jeżeli jest inaczej – nie ma sztuki, rośnie liczba ludzi nienasyconych, którzy wolą umrzeć, aniżeli żyć.